Nicolás Maduro, de man die Venezuela omtoverde tot een narcostaat vol corruptie, hyperinflatie en drugskartels, zit sinds 3 januari 2026 vast in New York. Een gedurfde Amerikaanse militaire operatie onder president Trump haalde hem en zijn vrouw Cilia Flores uit Caracas, na een 'large-scale strike' op militaire doelen. Miljoenen Venezolanen vieren feest op straat, maar in Europa? Daar klinkt vooral verontwaardiging over 'imperialisme', 'schending van soevereiniteit' en 'Trump's agressie'. Het is een klassiek geval van cognitieve dissonantie: we haten dictators, maar alleen als de 'goede' kant ze neerhaalt.
Laten we nog eens een aantal feiten oprakelen, want die lijken in het huidige klimaat vaak te verdwijnen in een mist van ideologische bias. Maduro staat al sinds 2020 gezocht door de VS voor drugshandel, corruptie en samenzwering met terroristen. Biden's regering had een bounty van 15 miljoen dollar op zijn hoofd gezet – later verhoogd tot 25 miljoen – en noemde hem openlijk een illegitieme leider na de frauduleuze verkiezingen in Venezuela. Het is dus Biden die de weg vrijmaakte door Maduro's immuniteit af te nemen en hem de status van een crimineel te geven, en niet als een staatshoofd. Maar nu Trump de trekker overhaalt, is het ineens een grote schande?
- Neem Saddam Hussein (onder Bush): toen de VS hem in 2003 uit zijn hol sleurden en later ophingen, juichten we toe. "Eindelijk gerechtigheid voor de Koerden en de sjiieten!" riepen de Europese leiders.
- Slobodan Milošević: toen die Servische oorlogsmisdadiger in 2001 werd gearresteerd en uitgeleverd aan het tribunaal in Den Haag, vond heel Europa dat gerechtigheid – onder druk van de VS tijdens de regering van George W. Bush, zonder dat iemand toen zeurde over 'imperialisme'.
- Assad in Syrië (Obama begon ermee): we riepen om interventie, sancties, no-fly zones. "Die gifgasmoordenaar moet weg!" En terecht, want de man is een slager.
- Gaddafi: toen hij in 2011 werd afgezet en gedood, vierden we de Arabische Lente als een triomf van democratie.
- Viktor Yanukovych in Oekraïne: toen die corrupte, pro-Russische president in februari 2014 werd afgezet na de Euromaidan-protesten – met actieve Amerikaanse steun en diplomatieke bemoeienis onder president Obama (die later zelfs toegaf dat de VS een 'deal brokered' voor machtsovergang) – vond heel Europa dat een triomf voor democratie en vrijheid, zonder dat iemand zeurde over een 'coup' of 'imperialisme'.
- Poetin (onder Biden), die mafiabaas met kernwapens die Oekraïne binnenviel? Europa wil hem het liefst vandaag nog voor het Internationaal Strafhof in Den Haag zien.
- Osama bin Laden? Prachtig, die raid in Pakistan. Geen haan die kraaide over soevereiniteit of internationale wetten toen Navy SEALs hem uitschakelden.
Maar nu Maduro? Nu horen we kreten van verontwaardiging uit Brussel, Berlijn en Parijs... en Hilversum. Het gaat ineens over 'agressie' en 'risico op escalatie'. Commentatoren in de media – diezelfde die Poetin verafschuwen – waarschuwen nu voor 'Amerikaans imperialisme'. Waarom? Puur omdat Trump het doet. De man die ze haten, die ze zien als een oranje boeman, heeft de klus geklaard die Biden beloofde maar nooit uitvoerde. Het is alsof Europa's morele kompas draait op anti-Trump-sentiment in plaats van principes. Cognitieve dissonantie pur sang: we willen dictators neerhalen, maar niet als het credits geeft aan de 'verkeerde' leider.
Waar komt deze dissonantie vandaan? Grotendeels uit media-bias. Europese media hebben er een hobby van gemaak Trump te portretteren als een karikatuur en gevaar voor de wereldorde. Alles maar dan ook alles wat hij doet, is slecht. Luister, hij is mijn vriend niet en ik mag de man niet bepaald. Zijn stijl van communiceren bevalt me totaal niet. Hij jaagt de media zelf tegen zich in het harnas. En die handelt dan ook in alle opzichten vijandig tegen hem bij alles wat hij doet. Maar wat me vooral verbaast, is hoe iedereen altijd maar klakkeloos aanneemt wat de media ons voorschotelt. En zo circuleren er op sociale media beelden rond van miljoenen Venezolanen die staan te juichen bij wat er gebeurd is, terwijl de meesten daar niet eens vanaf weten, omdat die niet getoond worden door onze media. Terwijl als je een piepkleinbeetje onderzoek doet, je ze zo kan vinden. Nee, we laten ons liever leiden en in slaap sussen door wat ons voorgeschoteld wordt. Dat is ook veel gemakkelijker. Je vaart dan met de wind mee.
Maar een ernstige vorm van cognitieve dissonantie is het dus wel, als we juichen bij de val van Saddam, roepen om het aanpakken van Poetin, maar huilen bij Maduro, puur en alleen omdat Trump de knop indrukte, terwijl het Venezolaanse volk ondertussen feest viert.
Zo, dat moest ik even kwijt.
(En voor de rest intereseert Trump me geen ene moer.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten